Ημέρα Τετάρτη

Τετάρτη σήμερα! Τετάρτη ήταν και την προηγούμενη εβδομάδα. Τετάρτη θα έρθει και την επόμενη. 

Οι μέρες κυλούν και οι Τετάρτες διαδέχονται η μία την άλλη. Κάθε Τετάρτη όμως είναι ξεχωριστή.

Είναι η Τετάρτη του θερινού σινεμά, η Τετάρτη της βόλτας, η Τετάρτη της «Εξέδρας», η Τετάρτη της απόλυσης, η Τετάρτη της μοναξιάς, η Τετάρτη των παραμυθιών … είναι πολλές οι Τετάρτες της ζωής μου. 

Είναι ξεχωριστές όλες τους! 

Η προηγούμενη Τετάρτη ήταν αυτή της άλλης μιας καρδιακής ανάταξης. 

Αυτή η Τετάρτη είναι η Τέταρτη του πένθους για μια αγαπημένη δασκάλα. 

Την επόμενη Τετάρτη έρχεται η Τετάρτη της κατασκήνωσης. 

Περιμένω κι άλλες Τετάρτες, χωρίς να ξέρω τι έκπληξη μου επιφυλάσσει η καθεμιά τους. 

Ξέρω τι να περιμένω! 

Διαλέγω τι να περιμένω! 

Διαλέγω να περιμένω τη ζωή και όχι το θάνατο!

«Θα διώξει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, κι ο θάνατος δε θα υπάρχει πια· ούτε πένθος ούτε κλάμα ούτε πόνος θα υπάρχει πια, γιατί τα παλιά πέρασαν».

‭‭ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΙΩΑΝΝΟΥ‬ ‭21‬:‭4‬ ‭TGV‬‬

Τετάρτη, 09/07/2025

Σκέψεις αφιερωμένες στη φιλόλογο που μου έμαθε να αγαπώ τη λογοτεχνία και την έκφραση. Εις το επανιδείν Γ.Π. 

Σίγμα… όπως Σουτ, όπως Σιωπή!

Δυνατό «Σουτ» διασχίζει το όλο.

Απ’ άκρη σ’ άκρη.

Με πυγμή. 

Αυστηρά, για να επιβάλλει την ιερότητα. 

Με θυμό. 

Κοφτά, για να επιβάλλει την τάξη.   

Τα τζάμια τρίζουν.

Η λάμπα στο φόντο τρεμοπαίζει.

Ο ιδρώτας λούζει το κορμί μου.

Ανακατεύεται η ντροπή με τον θυμό.

Μπλέκεται η γαλήνη με τη σύγχυση.

Σεισμός! 

Επίκεντρο το μέσα μου. 

Το μακρόσυρτο σίγμα 

σα ρεύμα με διαπέρασε.

Τρύπησε την καρδιά μου.

Η άλλοτε συνεπαρμένη από το μεγαλείο της δόξας καρδιά, 

άρχισε τώρα να χτυπά αργόσυρτα, βαριά,

παλεύοντας με αγωνία να βρει ρυθμό. 

Ποιος;

Χτύπος οργής.  

Γιατί;

Χτύπος αποξένωσης.  

Ξένος μέσα στην ίδια μου την οικογένεια; 

Ανεπιθύμητος. 

Εγώ ή ο θόρυβος; 

«Ποιο από τα δύο;»

Ρυθμός ή μελωδία; 

Μπάσα ή πρίμα; 

«Σιωπή!»

Η φωνή διαπεραστική.

Η χροιά γνώριμη. 

Ένα «Σουτ» αλλιώτικο.

Απόκοσμο, για να αναδείξει την αλήθεια.

Καθηλωτικό, για να καλύψει την παραφωνία.

Διεκδικητικό, για να τραβήξει τη γραμμή.

«Και τα δύο. Είναι δικά μου.

Αυτά ακούω. Με αυτά ευαρεστούμαι!»

«Δεν ακούσατε πως από το στόμα των νηπίων και των βρεφών βγαίνει ο τέλειος ύμνος;»

Ανάταξη.

Κι όλα τα «Ααα» συντονίζονται με την καρδιά Του.

Οφήλια

 Άδειο.

Το δωμάτιο άδειο.

Το καθισματάκι άδειο.

Άδειο το λίκνο σου

και η αγκαλιά μου άδεια.

Ποιο το όφελος; 

Μόνη.

Η ορτανσία μόνη.

Η κουκλίτσα μόνη.

Μόνη η μανούλα σου

και η καρδιά μου μόνη. 

Ποιο το όφελος; 

Η αγωνία γεμίζει τον χρόνο.

Ποιο το όφελος;

Η προσμονή καταλαμβάνει όλο τον χώρο. 

Ποιο το όφελος;

Γεμίζουν τα κενά 

της δικής μας ιστορίας, 

αν τα γεμίσουμε με δάκρυα; 

Μειώνονται οι αποστάσεις 

της δικής μας αγκαλιάς,

αν τις καλύψουμε με κλάματα; 

Κι αν γίνουν όλα αυτά, 

ποιο το όφελος; 

Βουβά τα δάκρυα του αποχωρισμού.

Από τα πρώτα βήματα ανηφόρα. 

Ποιο το όφελος;

Κοφτό το κλάμα της έλλειψης.

Από τις πρώτες ώρες σιωπή. 

Ποιο το όφελος;

Ξημέρωσε. 

Άδειο το μνήμα. 

Μόνη η θανή.

Η νίκη είναι πλήρης 

και το όφελος είσαι εσύ.

Η Οφήλια η δική μας! 

«Οφήλια» - Γιάννης Τζαμτζής

Αθήνα, Πάσχα 2024 (05.05.24)

Έψιλον... όπως Ελπίδα, όπως Εμετός!

Ελπίζω και προσμένω πολλά! 

Ένα από αυτά είναι και ο Εμετός Του! 

Τα «στραβά μάτια» της ομόνοιας
με ανακατεύουν,
τα «πλυμένα χέρια» της ουδετερότητας
με τρομάζουν,
τα «άσοφα λόγια» της παρηγοριάς
με αναστατώνουν,
τα «άσπλαχνα έργα» της αποκλιμάκωσης
με αναγουλιάζουν.

Η αδικία μάς ποτίζει με δυσοσμία.
Οι διακρίσεις μάς μουχλιάζουν.
Ο φανατισμός μάς βαλτώνει.
Νιώθω αδύναμος, λίγος, άρρωστος.
Σφίγγομαι, γονατίζω, διπλώνομαι.
Προσπαθώ να ξεράσω, να απαλλαγώ από την αηδία που με έχει πνίξει.
Ανασαίνω.
Ελπίζω.

Ελπίδα μου ο δικός Του εμετός.
Όλα θα γίνουν καινούργια! 

Αποκάλυψη 3:15-16

Μια ευχή

Διδάγματα πολλά
και προειδοποιήσεις σοφές
-μαζί με τα φτερά-
τα κουβαλάς στην πλάτη σου.

Όμως η ιστορία άλλαξε!
Η ηλιαχτίδα Του έσκισε τη διαχωριστική γραμμή
και την πτώση ακολουθεί η ανάσταση.

Πέτα ψηλά! Όσο πιο ψηλά μπορείς.

Κοντά στον Ήλιο.

Μέσα στην αγκαλιά Του,

να Τον αγγίξεις,

να Τον γνωρίσεις. 

Αφήσου και απόλαυσε.

Για τα φτερά σου μη νοιαστείς!
Ο Ήλιος χαρίζει τώρα καινούργια φτερά!
Φτερά ασφάλειας.
Φτερά ελπίδας.
Φτερά ζωής.

Καλή πτήση, μικρέ μου!

Μια ευχή για τον μικρό μου Ίκαρο, που άνοιξε τα φτερά του στον κόσμο μας 23 Νοέμβρη του '18.

Μπροστά στο αιφνίδιο

Μπροστά στο αιφνίδιο

η σκέψη μου τρέχει 

να προλάβει 

να καλύψει 

κενά που δημιούργησα,

έγνοιες που απασχολούν

ευθύνες που ακολουθούν.

Μπροστά στο αιφνίδιο

τρέχουνε δάκρυα που

νοτίζουν τη δύναμη,

μουσκεύουν τις ελπίδες,

σβήνουν τα όνειρα.

Ο χρόνος 

αμείλικτος, τρελός, αντίστροφος  

παλεύει με τον άλλο του εαυτό

τον άριθμο, τον βίαιο, τον αιφνίδιο.

Μπροστά στο αιφνίδιο

όλα παρατάσσονται.

Αισθήσεις

Σκέψεις

Βιώματα 

Ελπίδες

Όνειρα 

Λόγια

Δάκρυα

Προσευχές

Μπροστά στο αιφνίδιο

ορθώνεται ο Άχρονος 

με δύναμη εδραιώνει την ειρήνη.

Xαρίζει πάλι την ζωή.

το καρδιοχτύπι

Η εκζήτηση βουβή κι ο πόνος μου κρυμμένος.
Η αγωνία μυστική μα ζωντανός ο πόθος της καρδιάς μου.

Η αναμονή άβολη κι αδιευκρίνιστος ο λόγος.
Μα η παρέμβαση θαυμάσια στον χρόνο τον καθορισμένο.

Η μελωδία μοναδική και δυνατός ο χτύπος.
Η συγκίνηση βαθειά κι αιώνιας ευγνωμοσύνης ο ύμνος μου.

Αυτή τη φορά ήταν το δικό σου καρδιοχτύπι!

He can turn up!

Jesus Christ defeats our great enemy death not by proclaiming His invincibility over it but by submitting Himself to it. If you can find this Jesus in a grave, if you can find Him in death, if you can find Him in hell, where can you not find Him? Where will He not turn up? -John Ortberg

in Him is no darkness at all

 The light shines in the darkness, and the darkness has not overcome it - John 1:5

Περικλής, ο πρίγκιπας της Τύρου

του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Το έργο χρονολογείται το 1607-1608 κι όμως τα μηνύματά του είναι τόσο επίκαιρα! (Δυστυχώς δεν βρήκα ελληνική μετάφραση!)

Η Μαρίνα καταλήγει με τη βία σ' ένα πορνείο στη Μυτιλήνη. Εκεί εκτός από τους άντρες της πόλης, την "ψωνίζει" και ο άρχοντας της πόλης, ο Λυσίμαχος. Με θάρρος και παρρησία η Μαρίνα στέκεται μπροστά τους και με την έμφυτη αθωότητά της αλλά και την παιδεία της υπερασπίζεται τον εαυτό της και γλιτώνει τον εξευτελισμό του είναι της.

Lysimachus: Now, pretty one, how long have you been at this trade?
Marina: What trade, sir?

Lysimachus: Why, I cannot name't but I shall offend.
Marina: I cannot be offended with my trade. Please you to name it.  

Lysimachus: How long have you been of this profession?

Marina:E'er since I can remember.  

Lysimachus: Did you go to 't so young? Were you a gamester at
five or at seven?
Marina: Earlier too, sir, if now I be one.
Lysimachus: Why, the house you dwell in proclaims you to be a
creature of sale.
Marina: Do you know this house to be a place of such resort,
and will come into 't? I hear say you are of
honourable parts, and are the governor of this place.
Lysimachus: Why, hath your principal made known unto you who I am?
Marina: Who is my principal?
Lysimachus: Why, your herb-woman; she that sets seeds and roots
of shame and iniquity. O, you have heard something
of my power, and so stand aloof for more serious
wooing. But I protest to thee, pretty one, my
authority shall not see thee, or else look friendly
upon thee. Come, bring me to some private place:
come, come.
Marina: If you were born to honour, show it now;
If put upon you, make the judgment good
That thought you worthy of it.
Lysimachus: How's this? how's this? Some more; be sage.
Marina: For me,
That am a maid, though most ungentle fortune
Have placed me in this sty, where, since I came,
Diseases have been sold dearer than physic,
O, that the gods
Would set me free from this unhallow'd place,
Though they did change me to the meanest bird
That flies i' the purer air!
Lysimachus: I did not think  

Thou couldst have spoke so well; ne'er dream'd thou couldst.
Had I brought hither a corrupted mind,
Thy speech had alter'd it. Hold, here's gold for thee:
Persever in that clear way thou goest,
And the gods strengthen thee!
Marina: The good gods preserve you!
Lysimachus: For me, be you thoughten
That I came with no ill intent; for to me
The very doors and windows savour vilely.
Fare thee well. Thou art a piece of virtue, and
I doubt not but thy training hath been noble.
Hold, here's more gold for thee.
A curse upon him, die he like a thief,
That robs thee of thy goodness! If thou dost
Hear from me, it shall be for thy good. 

Act IV, Scene 6, 2008-2058

* Φωτογραφία από την παράσταση "Περικλής" του Εθνικού θεάτρου

Το φάσμα του ουράνιου τόξου

Η οργή του Θεού για την ασωτία και την αμαρτία των ανθρώπων ξέσπασε με έναν καταστροφικό κατακλυσμό. Μετά τον κατακλυσμό, ο Θεός έστειλε ένα όμορφο ουράνιο τόξο φτιαγμένο από φως. Ήταν η σφραγίδα μιας νέας συμφωνίας που έκανε με τον άνθρωπο, πως δεν θα ξανακαταστρέψει τον κόσμο που Εκείνος δημιούργησε. Ο Θεός είχε ένα τέλειο σχέδιο για τη σωτηρία των ανθρώπων. Αυτή τη φορά, η οργή Του για την αμαρτία θα ερχόταν πάλι, όχι όμως πάνω στους ανθρώπους ή στον κόσμο. Όχι! Το πολεμικό τόξο του Θεού δεν θα στόχευε πάλι στα δημιουργήματά Του. Το πολεμικό τόξο του Θεού ήταν στραμμένο προς τα πάνω, στην καρδιά του ουρανού!

Ο Θεός τόσο πολύ αγάπησε τον κόσμο, που έστειλε τον μονάκριβο Γιο Του να τιμωρηθεί και να πεθάνει στο σταυρό, παίρνοντας τη δική μας θέση. Ο Ιησούς Χριστός, το φως του κόσμου, σφράγισε αυτή τη φορά τη νέα διαθήκη του Θεού και το φως ήρθε στον κόσμο! Ο Ιησούς Χριστός δεν έμεινε νεκρός, αναστήθηκε και τώρα όποιος Τον ακολουθεί δεν θα πλανιέται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή!

(Ευαγγέλιο του Ιωάννη 8:12)

Things I Don't Understand

http://tny.gs/yN8MMS

How tides control the sea
And what becomes of me
How little things can slip out of your hand

How often people change
No two remain the same
Why things don't always turn out as you planned

These are things that I don't understand
Yeah these are things that I don't understand

I can't (and I can't)
Decide
Wrong (oh my wrong)
From right
Day (oh my day)
From night
Dark (oh my dark)
From light
I love (but I love)
This life

How infinite is space
And who decides your fate
Why everything will dissolve into sand

How to avoid defeat
Where truth and fiction meet
Why nothing ever turns out as you planned

These are things that I don't understand
Yeah these are things that I don't understand

I can't (and I can't)
Decide
Wrong (oh my wrong)
From right
Day (oh my day)
From night
Dark (oh my dark)
From light
I love (but I love)
This life.

by Coldplay

You Hold My World

Israel Houghton: You Hold My World

 

Take my heart/ Lord will you take my heart/ as I surrender to Your will
I confess You are my righteousness/ And until You move me I'll be still
And know that You are God.  

You hold my world in Your hands/ You hold my world in Your hands and
I am amazed at Your love/ I am amazed that You love me
You hold my world in Your hands/ You hold my world in Your hands and
I'm not afraid my world is safe/ in Your Hands Oh/ In Your hands

Take my life/ Lord will You take my life/ You are the reason that I live
I believe You have forgiven me/And by Your grace I will forgive
And know that You are God/ And know that You are God 

You won't let go of me/ You won't let go of me/ You won't let go of me/ You won't let go Never let go
You will take care of me/ You will take care of me/ You will take care of me/ You will take care Always take care
You hold my world in Your hands/ You hold my world/ And you won't let go//

 

http://www.youtube.com/watch?v=mhTLb8VGQnk

God is at work behind the scenes!

Στον καιρό της ευτυχίας να χαίρεσαι,

και στον καιρό της δυστυχίας να σκέφτεσαι:

ο Θεός στέλνει και την ευτυχία και τη δυστυχία,

και κανένας δεν γνωρίζει τι πρόκειται να του συμβεί μετά.

Εκκλησιαστής 7:14 

αβεβαιότητα για το αύριο

Μια κλούβα η αβεβαιότητα,
μια φυλακή της σκέψης και της ψυχής.    

Στον πόνο των δεσμών, 
στον πανικό των στενών ορίων, 
απεγνωσμένα ψάχνω διαφυγή.
Επιστρατεύω σκέψεις, λόγια, εικόνες, ήχους 
και η αναζήτηση γίνεται πιο περίπλοκη.
Και η φυλακή πιο στενή.

Μέσα στην παραζάλη μου αναγνωρίζω το κλειδί
που στέκει δίπλα της, μέσα της, εις βάρος της.
Επιβλαβές παράσιτο.
Το «α», το στερητικό.
Αυτό μου κλέβει τη χαρά, 
μου παίρνει την ειρήνη, 
μου κλονίζει την εμπιστοσύνη, 
μου στερεί τη βεβαιότητα! 

Σέρνω μακρυά τα «α» 
του «αν», του «άραγε», της «αβεβαιότητας» 
και χαίρομαι στην παρουσία Του,
ηρεμώ στην αγάπη Του, 
αναπαύομαι στην Κυριαρχία Του, 
απολαμβάνω το έργο της χάρης Του. 

ἐὰν καί ἐφ' ὅσον

Καυγαδίζουν, μήνες τώρα, το "εάν" και το "εφόσον".

Το "εάν" χτυπιέται μ' ένταση, υψώνει φωνή και με αγριάδα πάντα επιβάλεται. 

Το "εφόσον" στριμωγμένο στη γωνία, κομπιάζει, τυλίγεται στην ίδια του την αγκαλιά χωρίς να βρίσκει χώρο να εκφραστεί, σχεδόν ποτέ.

ΕΑΝ οι γιατροί έκαναν λάθη; 

ΕΑΝ δεν ήταν το κατάλληλο νοσοκομείο;

ΕΑΝ δεν αρκούσαν τα εργαλεία;

ΕΑΝ δεν το βρήκαν;

ΕΑΝ δεν καίγεται;

ΕΑΝ θα υπάρξουν επιπλοκές;

ΕΑΝ δεν θα πετύχει πάλι;

ΕΑΝ δεν θα πετύχει ποτέ;

ΕΑΝ ...

Διστακτικά σηκώνεται το "εφόσον" κι υψώνει τ' ανάστημά του. Δεν είναι συνηθισμένο σε εντάσεις και ουρλιαχτά. Γαλήνια βγαίνει η φωνή του και σχεδόν μελωδικά βάζει τέλος στον πολύμηνο καυγά.

ΕΦΟΣΟΝ κάνει σχέδια για σένα ο Δημιουργός σου!

Η γαλήνη πλημμυρίζει το κεφάλι μου και η αναρχία αποτελεί παρελθόν.

Με ειρήνη αναπαύομαι στα χέρια του Κυρίαρχου Θεού που κρατά στα χέρια Του το μέλλον!

Παραπληροφόρηση

It's just gossip, you know. 
Gossip is the new pornography.

Goodbye NYC

http://www.youtube.com/watch?v=o6UY4kpgUvg

Συγκομιδή

Γεωργικά προϊόντα δεν μάζεψα εφέτος,

ούτε στις λάσπες λέρωσα τα πόδια μου.

Δεν βίωσα τον μόχθο στα χωράφια, 

ούτε το δέρμα των χέριων μου έγινε τραχύ.

Η αγκαλιά όμως γεμάτη και οι αποθήκες πλήρεις.

Οι ευλογίες με πλημμυρίζουν 

και από τα μέσα μου υψώνεται το "ευχαριστώ"!

Ήταν ξεχωριστή του Νοέμβρη μου η συγκομιδή!

Ηappy thanksgiving!